مفاتیح رو باز کردم تا ببینم اعمال شب اول ماه رجب و هم چنین روز اولش چیست .
دیدم که نوشته اول زیارت ابا عبدالحسین (ع) …
ناگاه به فکررفتم و در دنیای گذشته هایم غرق شدم . به خودم گفتم چه زود از دست رفت!
هیچ کس باور نمی کند . تا نبیند باور نمی کند .
وقتی ما ایرانی ها به زیارت امام رضا(ع) می رویم . همان کسی که امید ما ایرانی هاست .
زمان زیادی می برد و هم چنین زحمت فراوانی را می طلبد برای اینکه دستمان به ضریح برسد و
یا لحظه ای صورتمان را بر روی ضریح بگذاریم …همه می دانیم …
اما حرم اباعبدالله اینگونه نیست . آنجا نه زمانی می برد و نه زحمتی را می طلبد .
کافیست که اراده کنیم . و آن وقت صورت بر ضریح زیبایش بگذاریم و بعد …
چه کسی باور می کند که همه آرامش عالم درآنجا نهفته است !
چه کسی باور می کند آن جاذبه را .آن عظمت را . آن زیبایی را !!!
وقتی صورت بر ضریح می گذاری حس می کنی که خدا به زمین آمده است !
انگار دلت گرفتار کسی می شود که نمی توانی رهایش کنی …او عشق است
او نهایت عشق است . او خدای عشق است . عشق است . عشق